ครุน้อยบ้านสะอาง ส่งขายต่างประเทศ

ครุน้อยบ้านสะอาง จังหวัดศรีสะเกษ ที่มีแห่งเดียวในโลกที่ทำ วันนี้ยังได้รับความนิยมเป็นอันมาก ได้ปรับปรุงเป็นเครื่องประดับ ทั้งในและต่างประเทศ โดยเฉพาะญี่ปุ่น สั่งตลอดทั้งปี แต่ขาดแรงงานที่มีคุณภาพ รับสอนฟรี

วันที่ 30 เมษายน 2568 ที่ หมู่บ้านสะอาง ตำบลใจดี อำเภอขุขันธ์ จังหวัดศรีสะเกษ อันเป็นที่รู้จักกันในนาม หมู่บ้านครุน้อย ที่มีขนาดจิ๋ว จิ๋วเท่ากับเล็บนิ้วก้อย ทำมาจากไม้ไผ่ นำมาสานให้เป็นครุน้อย ขนาดที่เล็กที่สุด เล็กจนสามารถนำไปเป็นต่างหูได้ กับงานฝีมือที่ได้มีการสืบทอดต่อกันมาตั้งแต่สมัยปู่ย่า ตายาย กว่า 100 ปี ซึ่งเมื่อสมัยก่อนที่ยังมีการหวงวิชา ไม่อยากจะให้ลูกหลานทำ แต่ด้วยความรัก คุณยายเจ้าของครุน้อยในสมัยนี้ ได้แอบไปเล่นบ้านยายทวด คนข้างบ้าน ในช่วงวันหยุดเรียน วันเสาร์ วันอาทิตย์ ได้แอบเรียนรู้ นับตั้งแต่การเหลาไม้ไผ่ให้เป็นเส้นที่เล็กๆ ก่อนนำมาสานให้เป็นครุน้อยขนาดเล็ก จนทุกวันนี้ได้มีการสานแบบสลับสี จากไม้ไผ่ที่นำไปย้อมสี และนำมาทาแลกเกอร์ เพื่อป้องกันมอดกินไม้ไผ่ และนำมาพัฒนาให้เป็นเครื่องประดับ เป็นแนวแฟชั่น แทนที่จะใช้ในการตักน้ำดื่ม น้ำใช้ ในครัวเรือน เหมือนสมัยก่อน สุดท้ายพอมาทำเป็นเครื่องประดับ ชาวต่างชาติพบเห็นในการแสดงสินค้าโอทอปที่เมืองทองธานี แลกเบอร์โทร โทรมาสั่ง ส่งไปมากที่สุดก็คือ ประเทศญี่ปุ่น จนตอนนี้ทำแทบไม่ทัน เพราะแรงงานลดน้อยลงทุกวัน ปัญหาใหญ่ คือ สายตาไม่ดี

นางเพ็ญ บัวจันทร์ อายุ 66 ปี ประธานกลุ่มวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแม่บ้านเกษตรสะอาง อำเภอขุขันธ์ เล่าให้ฟังว่า ครุน้อยขนาดจิ๋ว ราคาจับต้องได้ ส่งคู่ล่ะ 40.-บาท ขายคู่ล่ะ 50.-บาท ที่ลูกค้าซื้อก็เพราะความสวยงาม ส่วนตลาดญี่ปุนจะชอบทั้งตุ้มหู ครุน้อยสีธรรมชาติไม้ไผ่ และแบบแบนๆ ที่เป็นคล้ายกระจาด เอาคละกันไปเลย ขายหมดไวมาก ส่วนไทยเราก็นิยมไม่น้อย เอาไปขายที่เมืองทองธานี วางไม่ทัน คนมาหยิบๆๆ ซื้อๆๆ หมดไวมาก ซึ่งความเป็นมาของยายที่ได้มาทำครุน้อย นี้ แม่ยายครอบครัวเขาทำมาก่อน ครุน้อย ทำเป็นอาชีพ ส่วนยายก่อนที่จะทำเป็น ตอนนั้นยายอยู่ชั้นประถมปีที่ 1 ยายไปแอบทำครุน้อยของยาย แต่ยายก็ไม่ให้ทำ เพราะไปทำของแกเสียเยอะ แต่มียายทวดคนหนึ่ง ในหมู่บ้านสะอาง นี้แหละ พูดกับยายว่า เอ็งขยันจัง มายายทวดจะสอน แต่ก็ต้องอาศัยวันเสาร์ วันอาทิตย์ แอบไปเล่น แอบไปทำที่บ้านแก ตอนไปฝึกช่วงแรกทำครุขนาดใหญ่หน่อย และทำมาเรื่อยๆ จนขึ้นชั้นประถมปที่ 2 – 3 ก็จะลดขนาดครุน้อยที่ทำให้เล็กลง ต่อมาพอชำนาญก็ทำขนาดครุน้อยแบบจิ๋วๆ ได้ พอออกเรือนมาก็มาทำเองที่บ้าน ชวนเพื่อนมาจับกลุ่มเป็นวิสาหกิจของชุมชน นำเสนอส่งคัดสรรเป็นสินค้าคุณภาพ ได้ระดับ 5 ดาว ในระดับประเทศ ทุกวันได้ GI ด้วย ซึ่งในการส่งไปขายที่ญี่ปุ่น ตนไม่มีความรู้ ก็ได้อาศัยพ่อค้าแม่ค้าคนกลาง มาสั่งส่งไปขายให้ ซึ่งเป็นลูกค้าประจำของเรามาโดยตลอด ตอนนี้สั่งมาให้ส่งเดือนละ 2 ครั้ง ยอดจำนวนที่สั่งมีมาก แต่เราทำไม่ทัน เพราะเขาไม่เข้าใจ เพราะเขาเข้าใจว่าเรามีสต๊อก สั่งวันนี้พรุ่งนี้ส่งได้ เราต้องอธิบายตั้งนาน ตอนนี้ก็สั่งมา สัก 20 วัน ส่งครั้งหนึ่ง ได้ครั้งละ 20,000.-บาท 2 ครั้งต่อเดือนก็ราวๆ 40,000 – 50,000.-บาท

สิ่งที่อยากให้ช่วยก็อยากให้มีคนนำไปขายให้เราอีกต่อๆ ไป หมือนตอนนี้แหละ ส่วนเรื่องเงินทองไม่ต้องมาช่วย เพราะเราขายได้เราก็มีรายได้พอแล้ว หรือหากจะช่วยจริงๆ เราอยากได้สมาชิกกลุ่มเราเพิ่มอีกสัก 20 คน เขาทำไม่เป็นก็ช่าง ยายจะสอนเอง สอนให้ฟรีด้วย เพราะหากเราหมดลมหายใจแล้ว ไปแล้ว ก็ให้เขาได้ต่อยอดเป็นอาชีพเขาต่อไป เพราะเชื่อว่าอย่างไรก็ขายได้ตลอด เพราะในโลกนี้ไม่มีที่ไหนทำแล้ว ครุน้อยไม้ไผ่สาน แบบนี้

/////////////////////////

ภาพ/ข่าว ทีมข่าว Timenews เวลาข่าว เวลาคุณ / ศรีสะเกษ